Trzebaw

Dwór parterowy, nakryty dachem naczółkowym, z drewnianą werandą przed wejściem i wystawką dachową zwieńczoną falistym gzymsem powyżej, zbudowany około 1870 roku. Z boku parterowa przybudówka. W 1241 roku książęta wielkopolscy Przemysł I i Bolesław potwierdzili nadanie Trzebawia Przedpetce synowi Hugona. W końcu XIV wieku pisali się stąd Wincenty, Małgorzata i Bawor. W 1399 roku Wojciech z Góry w imieniu Mościca ze Stęszewa prawowat się o Trzebaw z Mikołajem Żydowskim. W 1426 roku właścicielem Trzebawia był Piotr Korzbok, podkomorzy poznański, w XVI wieku Grudzińscy i Marszewscy oraz Ciświccy. Od 1793 roku własność Anny Gurowskiej, a potem Tytusa Działyńskiego. Od tego czasu aż do drugiej wojny Trzebaw stanowił część dóbr kórnickich, należących najpierw do Działyńskich, potem do Zamoyskich. Tytus Dziatyński w sąsiedztwie Trzebawia, na wyspie Jeziora Góreckiego wystawił neogotycki zameczek - dziś w zupełnej ruinie - dla swej ukochanej siostry Klaudyny Potockiej (1802-1836), słynnej samarytanki polskich emigrantów w Dreźnie, Paryżu i Genewie. W 1825 roku Klaudyna wraz z mężem Bernardem Potockim, jak pisze dawny autor, „po ślubie konno prosto z kościoła odjechali do Trzebawia, gdzie zamieszkali na pięknej wśród jeziora wysepce". W 1926 roku Trzebaw należał do Fundacji „Zakłady Kórnickie", liczył 2100 hektarów i miał gorzelnię.

Europejskich standardów, nadmorski hotel spa w Ustce